Yesrib’den esen bir çöl rüzgârıydı Mekke’yi çağıran…

Belki de o rüzgâr, yüzyıllardır bekleyen bir hakikatin kokusunu taşıyordu.

Mekke’nin ufuklarında doğan bir dolunay mıydı?

Yoksa Hira’nın sessizliğinde parlayan bir nur muydu?

Kim bilir…

Belki de Hira’da yanan o nur, önce bir gönlü aydınlattı, sonra bir şehri, ardından bir ümmeti…

Hira’dan yükselen ışık, Mekke’nin karanlığını yırtıyordu.

Putların gölgesinde kalan gönüllere, insanın insana kul olmadığı bir hakikati haykırıyordu.

Ve o nur, sadece Mekke’nin sokaklarını değil, insanlığın karanlık çağlarını aydınlatmak üzere doğmuştu.

Mekke’de yanan ışık, çok geçmeden Yesrib’in gönüllerine ulaştı.

Yesrib’in naif gönülleri, uzaklardan gelen bu çağrıyı duydu.

Koştular…

Akabe’ye koştular.

Belki ayakları çölün taşlarına basıyordu, ama gönülleri çoktan başka bir âleme yürümüştü.

Akabe’de verilen söz, sadece bir insana verilmiş söz değildi.

O söz, hakikate verilmişti.

O söz, Allah’a verilmişti.

Ve o gece Yesrib’in kaderi değişmeye başladı.

Akabe’den yükselen iman,

Yesrib’in sokaklarını dolunay gibi aydınlattı.

Hira’dan doğan nur, karanlık odalara girdi.

Tozlu raflarda bekleyen kitapların üzerine düştü.

Sayfalar açıldı…

Ve insanlığa ilk emir ulaştı:

“Oku!”

Ama neyi?

Sadece satırları mı?

Sadece kelimeleri mi?

Yoksa kitabın ötesindeki hakikati mi?

Oku!

Kendini oku…

Kâinatı oku…

Gökyüzünü oku…

Toprağı oku…

Gecenin sessizliğini oku…

İnsanın yaratılışını oku…

Ve bütün bunların ardında yazılı olan ilâhî kudreti oku.

Çünkü mesele sadece okumak değildi.

Mesele, okunanın gönülde nura dönüşmesiydi.

Kitap eldeydi, ama hakikat gönülde aranıyordu.

Işık mıydı hakikat?

Yoksa ışığa götüren kitap mı?

Belki de kitap, karanlıkta yol gösteren kandildi.

Nur ise kandilin aydınlattığı hakikatti.

Mekke’den bir nur doğdu.

Ve o nur,

Yesrib’e doğru yol aldı.

Mekke’de bir şey batıyordu.

Fakat bu, güneşin batışı değildi.

Bir çağ batıyordu.

Putların çağı…

Cehaletin çağı…

Zulüm ve kibir çağı…

İnsanların insanlara kul edildiği bir düzen batıyordu.

Ve aynı anda Yesrib’in ufuklarında başka bir güneş doğuyordu.

Yesrib, artık sadece Yesrib değildi.

Çünkü bir şehir, sadece taşlarından ve sokaklarından ibaret değildir.

Bir şehri şehir yapan, içinde yaşayan insanların taşıdığı ruhtur.

Yesrib’in ruhu değişti.

Gönüller değişti.

Kardeşlik doğdu.

Muhacir ile Ensar aynı sofrada buluştu.

Malın değil, paylaşmanın değer kazandığı bir hayat başladı.

Ve Yesrib, nurla Medine oldu.

Artık mesele bir şehrin isim değiştirmesi değildi.

Mesele, bir toplumun kendisini değiştirmesiydi.

Yesrib, Medine olurken, insan da kendi içindeki Yesrib’i Medine’ye çevirmeye çağrılıyordu.

Çünkü insanın içinde de bir Mekke vardır…

Bir Hira vardır…

Bir Akabe vardır…

Ve bir Yesrib vardır.

Hira’da hakikati arayan bir gönül,

Akabe’de söz vermeli;

Yesrib’de o sözü hayata dönüştürmeli.

Sonra kendi içinde bir Medine kurmalı.

Öyleyse soralım:

Batan Yesrib miydi?

Yoksa insanın içindeki karanlık mı?

Doğan Medine miydi?

Yoksa hakikatin gönülde yeniden doğuşu mu?

Belki de her insanın hayatında bir Hira vardır.

Bir gün sessizliğe çekilir insan…

Kalabalıklardan uzaklaşır.

Kendi içine döner.

Ve orada bir nur arar.

Sonra bir çağrı duyar:

Oku!

İşte o an başlar yolculuk.

Hira’dan Akabe’ye…

Akabe’den Yesrib’e…

Yesrib’den Medine’ye…

Ve nihayet insanın kendi gönlünden Rabbine…

Çünkü asıl hicret, bir şehirden başka bir şehre gitmek değildir.

Asıl hicret, karanlıktan nura yürümektir.

Ve asıl Medine, insanın gönlünde Allah’ın nuruna yer açtığı yerdir.

Mekke’den doğan nur, bugün hâlâ sönmüş değildir.

Çünkü o nur bir şehre değil, insanlığın kalbine doğmuştur.